บทที่ 7 ตอนที่ 7 ทำทุกอย่างด้วยตนเอง

ตอนที่ 7 ทำทุกอย่างด้วยตนเอง

"พระชายาเพคะท่านอ๋องมีรับสั่งให้พระชายาเอ่อ..." ซุนฮวาวางมือจากแผ่นหลังของเสี่ยวอี้ นางวางตลับยาลงบนโต๊ะและหันไปมองสาวใช้ผู้มาใหม่ที่เหมือนกับว่ามีบางสิ่งจะแจ้งแก่นาง 

"พูดมาเถอะ ท่านอ๋องต้องการให้ข้าทำสิ่งใด" จากการพูดจาติด ๆ ขัด ๆ ของสาวใช้นางนั้นก็พอรู้แล้วว่า เรื่องที่ท่านอ๋องมีรับสั่ง ไม่น่าจะใช่เรื่องที่ดีสำหรับนางสักเท่าไรนัก ซุนฮวาส่งยิ้มให้สาวใช้ที่กำลังเสียขวัญ นางเข้าใจสาวใช้นางนั้นดี

"ขออภัยเพคะพระชายา...ท่านอ๋องมีรับสั่งให้พระชายา เอ่อ...ทำงานในตำหนักเองทุกสิ่งเพคะ เอ่อ...เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยเพคะ หม่อมฉันได้รับคำสั่งให้มาบอกพระชายา เรื่องอาหารหากพระชายาไม่ทำเอง...เอ่อ...ท่านอ๋องตรัสว่าก็ให้พระชายาอดเพคะ" พูดจบก็รีบนั่งคุกเข่าก้มหน้าลง ร่างบอบบางของสาวใช้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว 

ซุนฮวาลุกขึ้นและสาวเท้าไปยังเบื้องหน้า นางยื่นมือไปประคองสาวใช้นางนั้นให้ลุกขึ้นยืน 

"เหตุใดต้องหวาดกลัวข้าเช่นนั้นกันเล่า ข้าหาใช่ภูตผีปีศาจเสียเมื่อไร สิ่งที่เจ้าจะแจ้งมีแค่นี้เองหรือ" น้ำเสียงนุ่มนวลของพระชายาซุนฮวาหาได้มีโทสะ หรือความไม่พอใจไม่ น้ำเสียงนางยังคงอ่อนหวานเช่นเคย สาวใช้นางนั้นพยักหน้าขึ้น ในดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา เพราะเกรงว่าสิ่งที่นางพูดอาจจะเป็นการดูหมิ่นพระชายา

"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้าที่มาแจ้งแก่ข้า เจ้าชื่ออะไรหรือ"

"หม่อมฉันชื่อจิ้นผิงเพคะ" ซุนฮวาพยักหน้า ทว่าจิ้นผิงยังคงก้มหน้าไม่กล้ามอง

"เอาละจิ้นผิง เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา แต่ปัญหาสำหรับข้าก็คือ ที่ตำหนักนี้หาได้มีห้องครัว เตาสำหรับปรุงอาหาร เนื้อสดหรือพืชผักก็หามีไม่ เช่นนั้นข้าจะทำอาหารเองได้เช่นไร ท่านอ๋องบอกเจ้าหรือไม่ว่าข้าจะหาสิ่งของเหล่านั้นได้จากที่ใดกัน หรือท่านอ๋องของเจ้าต้องการจะทรมานข้าให้อดตายอยู่ที่ตำหนักนี้" หรือว่านี่คือสิ่งที่จ้าวฉงซานต้องการ อย่างไรเสียเขาก็ชังน้ำหน้านางยิ่งนัก การฆ่านางโดยวิธีนี้คงจะเป็นเรื่องสะใจของเขาไม่น้อย ซุนฮวาลอบยิ้มขื่น

"หม่อมฉันไม่ทราบเพคะพระชายา หม่อมฉันจะไปแจ้งพ่อบ้านเฉินให้นะเพคะ" หากจะไปถามหาความกับสาวรับใช้ก็หาใช่เรื่องที่ถูกต้อง ซุนฮวาถอนหายใจออกมาและเดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้ที่เดิม

"รบกวนเจ้าด้วย หากจะไม่เป็นการรบกวนเจ้ามากจนเกินไป ข้าฝากเจ้าไปบอกพ่อบ้านเฉิน ว่าข้าขอยาสำหรับรักษาแผลของเสี่ยวอี้ได้หรือไม่"

"ไม่รบกวนเพคะ หม่อมฉันยินดี" จิ้นผิงรีบตอบอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเซียวส่ายไปมา จะรบกวนได้อย่างไร สิ่งที่พระชายาร้องขอไม่ใช่สาวใช้อย่างนางจะโง่เขลาเบาปัญญาเสียจนไม่รู้ พระชายามีจิตใจห่วงใยสาวรับใช้ข้างกาย ช่างมีเมตตานัก นางเองก็อยากมีนายที่ดีเช่นนี้เหมือนกัน เสี่ยวอี้ช่างมีบุญนัก

"ขอบใจเจ้ามากจิ้นผิง เจ้าไปเถอะ" ซุนฮวาโบกมือเมื่อเสร็จธุระ จิ้นผิงย่อกายทำความเคารพและรีบออกไป

"ทูลลาเพคะ"

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เสี่ยวอี้นอนน้ำตาไหล ในใจปวดร้าว หากเป็นหญิงสูงศักดิ์แล้วต้องทุกข์ใจเช่นนี้ ไม่สู้เป็นคนธรรมดาไม่ดีกว่าหรือ

"เจ้าสงสารข้าหรือเสี่ยวอี้" ซุนฮวาหันไปเห็นสาวใช้นอนร้องไห้ ก็เดินเข้าไปลูบศีรษะอย่างปลอบใจ

"มิได้เพคะหม่อมฉันโกรธตัวเองที่ไม่แข็งแรงพอ วันนี้พระชายาของหม่อมฉันโดนคนรังแก หม่อมฉันก็ไม่สามารถช่วยเหลือได้" ซุนฮวาส่ายหน้า

"คิดมากไปไย ถึงเจ้าจะร้องไห้จนน้ำตาท่วมห้องก็ไม่สามารถหลีกหนีความจริงได้ ท่านอ๋องต้องการทรมานข้า ข้าแต่งเข้าจวนอ๋องแล้วเจ้าเข้าใจหรือไม่ หากสวามีต้องการลมหายใจของข้า ข้าก็มีแต่จะยินดีมอบให้ เจ้าอย่าร้องไปเลย มิสู้เก็บแรงเอาไว้รักษาตัวให้หาย และมาช่วยข้าปลูกผักไม่ดีกว่าหรือ หาไม่เช่นนั้นแล้วเราสองคนคงจะอดตายอย่างแท้จริง"

"เพคะเสี่ยวอี้จะรีบหายป่วย จะไม่เป็นภาระของพระชายาเพคะ" เสี่ยวอี้รับปากอย่างหนักแน่น ซุนฮวายิ้มออกมา นางยกถ้วยยาให้สาวใช้ และเมื่อเห็นว่าสาวรับใช้ข้างกายหลับลงไปแล้วนางก็เดินออกไปด้านนอก

การดูแลตำหนักท้ายจวนแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องยาก เมื่อครั้งอยู่จวนสกุลกัวมีวันไหนบ้างที่นางจะไม่ต้องทำงานแลกข้าว ทุกสิ่งนางล้วนทำได้ทั้งหมด หากชินอ๋องจะกลั่นแกล้งนางด้วยวิธีนี้ เห็นทีเขาคงจะต้องผิดหวัง ซุนฮวาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมขึ้นมาปักอีกครั้ง

เพียงไม่นานห้องครัวและข้าวของต่าง ๆ ก็ถูกนำเข้ามาที่ตำหนักของนางจนครบ 

"นี่พ่ะย่ะค่ะยาที่พระชายาต้องการกระหม่อมจัดเตรียมมาให้แล้วพ่ะย่ะค่ะ และนี่ยาต้ม ดื่มยานี้ไม่เกินสามวันก็หายพ่ะย่ะค่ะ" ซุนฮวายื่นมือไปรับ ใบหน้าหวานยิ้มออกมาจากใจจริง 

พ่อบ้านเฉินได้แต่ลอบมองพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ ผู้คนในจวนแห่งนี้ ไม่มีใครไม่ชอบพระชายาผู้นี้ เพราะตั้งแต่นางแต่งเข้ามา นางไม่เคยวางอำนาจใส่บ่าวในจวนสักครั้ง นอกจากจะไม่วางอำนาจแล้วพระชายายังไม่ถือตัว นางเป็นกันเองกับทุกคนอีกด้วย พ่อบ้านเฉินไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านอ๋องของเขา จึงได้ใจร้ายกับพระชายาตนเองได้ลง

"ขอบใจท่านมาก" ซุนฮวาบอกออกไป

"มิได้พ่ะย่ะค่ะ หากพระชายาต้องการสิ่งใดก็ให้เสี่ยวอี้มาบอก กระหม่อมจะจัดหาให้พ่ะย่ะค่ะ"

ซุนฮวาพยักหน้า เมื่อพ่อบ้านเฉินไม่เห็นว่านางจะต้องการสิ่งใดอีก เขาก็เดินจากมา ซุนฮวาเดินเข้าไปดูในห้องครัวที่มาใหม่ พ่อบ้านเฉินจัดของเข้าที่อย่างเป็นระเบียบให้นางหมดแล้ว เมื่อได้ของมาและเมื่อเช้านางก็ยังไม่ได้กินอะไรสักอย่าง ซุนฮวาจึงดึงแขนเสื้อขึ้นก่อนจะหยิบเนื้อแกะออกมาหั่นเป็นชิ้น ๆ นางหยิบจับทุกอย่าง อย่างคล่องแคล่วเพียงไม่นานอาหารหน้าตาน่าทานก็ส่งกลิ่นหอมออกไปถึงหน้าตำหนัก

จ้าวฉงซานเดินเข้ามาดูว่านางจะร้องไห้โอดครวญหรือไม่ เพราะเวลานี้สาวใช้คนเดียวที่มีก็นอนล้มป่วย แต่ทว่าเขากลับคิดผิด เพราะนอกจากจะไม่เห็นว่านางคร่ำครวญแล้วยังเห็นว่านางทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตนเองอีกด้วย ใบหน้าหวานดูมีความสุขเมื่อได้ลงมือทำสิ่งที่ชอบ ร่างหนาเดินเข้าไปยังหน้าห้องครัว

"จัดเตรียมสำรับให้ข้า" พูดจบก็เดินออกไปนั่งรออยู่ที่ข้างตำหนัก

ซุนฮวาหันกลับไปเปลี่ยนสำรับอาหารให้สวยงามขึ้น เมื่อเสร็จนางจึงเดินนำสำรับไปให้จ้าวฉงซานที่รออยู่ อาจด้วยเพราะจ้าวฉงซานกำลังอยู่ในวัยเจริญพันธุ์ เขาจึงกินอาหารได้มากกว่านางและเสี่ยวอี้ เพียงไม่นานอาหารที่นางทำก็หมดลง จ้าวฉงซานจากไปเมื่อกินอิ่ม ซุนฮวาถอนหายใจออกมาและกลับไปทำอาหารสำหรับตนเองอีกครั้ง